Verkmenntaskóli Austurlands 40 ára

Í ár er 40 ára afmæli Verkmenntaskóla Austurlands (VA) fagnað. VA tók til starfa í byrjun árs 1986 og leysti þá Framhaldsskólann í Neskaupstað af hólmi. Í þessum skrifum er ætlunin að fjalla um þróun framhaldsnáms á Austurlandi, aðdragandann að stofnun VA og gera síðan stuttlega grein fyrir störfum hans. Sérstaklega skal vakin athygli á því að í upphafi stóð ríkisvaldið að stofnun VA ásamt 34 sveitarfélögum í þáverandi Austurlandskjördæmi. Eins er athyglisverð staðreynd að skólinn hefur á 40 ára starfstíma útskrifað 1832 nemendur af rúmlega 40 námsbrautum þannig að við blasir að hann hefur gegnt mjög mikilvægu hlutverki í því samfélagi sem hann þjónar.

Framhaldsnám í mótun á Austurlandi

Skipulag framhaldsnáms á Austurlandi var alllengi í mótun en framhaldsnám er allt það nám sem unnt er að leggja stund á frá því að skyldunámi lýkur og þar til nám á háskólastigi hefst. Hafa ber í huga að nám á framhaldsskólastigi er býsna fjölbreytt og þar á meðal er bæði bóklegt nám og iðnnám. Hvað varðar bóklegt nám þurftu Austfirðingar lengi að sækja allt nám á menntaskólastigi út fyrir fjórðunginn en starfsemi framhaldsdeilda við gagnfræðaskóla var heimiluð árið 1969 og var strax þá boðið upp á nám í slíkum deildum við Gagnfræðaskólann í Neskaupstað og Alþýðuskólann á Eiðum. Nám í framhaldsdeildunum var á menntaskólastigi og síðar voru slíkar deildir starfræktar víðar á Austurlandi. Formleg heimild fyrir kennslu í svonefndri menntadeild (1. bekk menntaskóla) í Gagnfræðaskólanum í Neskaupstað var síðan veitt árið 1972.

Nám í framhaldsdeild hófst í Gagnfræðaskólanum í Neskaupstað árið 1969.

Árið 1966 voru sett ný iðnfræðslulög og kváðu þau meðal annars á um að einn iðnskóli skyldi starfræktur í hverju kjördæmi landsins. Á grundvelli þessara laga ákvað menntamálaráðherra árið 1968 að Iðnskóli Austurlands skyldi vera í Neskaupstað. Sú ákvörðun var helst byggð á því að í Neskaupstað hafði verið boðið upp á iðnnám allt frá árinu 1944 en námið fór fram í samvinnu við Gagnfræðaskólann í Neskaupstað og hafði skólastjóri Gagnfræðaskólans veitt Iðnskóla Neskaupstaðar forstöðu.

Iðnnám hófst í Neskaupstað árið 1944. Sigurður Arnfinnsson vélvirkjanemi að sinna fagteikningu árið 1962.

Skólastjóri Iðnskóla Austurlands var ekki skipaður fyrr en árið 1971 og þá hófst skólahald hans sem sjálfstæðrar stofnunar. Það var Kristinn V. Jóhannsson sem hlaut skipun í starfið. Boðið var upp á fyrri hluta iðnnáms í nokkrum grunnskólum í fjórðungnum fram undir 1980 en það var gert í tengslum við Iðnskóla Austurlands og undir hans yfirstjórn.

Árið 1965 voru sett lög um menntaskóla í landinu sem kváðu meðal annars á um að menntaskóla skyldi komið á fót á Austurlandi. Þegar hófust umræður um staðsetningu slíks skóla í fjórðungnum. Ný lög um menntaskóla litu síðan dagsins ljós árið 1970 og árið eftir ákvað þávernadi menntamálaráðherra að menntaskólinn á Austurlandi skyldi rísa á Egilsstöðum. Í árslok 1973 var skipuð byggingarnefnd Menntaskólans á Egilsstöðum og haustið 1975 hófust byggingaframkvæmdir. Skólinn tók síðan til starfa haustið 1979.

Árið 1973 samþykkti Alþingi lög sem heimiluðu stofnun fjölbrautaskóla og þar með var gefinn kostur á því að skólar á framhaldsskólastigi byðu bæði upp á nám á bóklegum brautum og verknámsbrautum eða iðnnám. Þegar hófust umræður um stofnun slíks skóla í Neskaupstað og var hugmyndin sú að slíkur skóli yfirtæki það nám á framhaldsskólastigi sem þá var í boði í Gagnfræðaskólanum í Neskaupstað og Iðnskóla Austurlands. Að loknum viðræðum við menntamálaráðuneytið hófust framkvæmdir við viðbyggingu við hús Gagnfræðaskólans og var það fyrsta skrefið í þá átt að koma á fót fjölbrautaskóla í Neskaupstað sem yrði jafnframt kjarnaskóli iðn- og tæknimenntunar í landshlutanum. Samningur um slíkan skóla var þó ekki gerður fyrr en árið 1981 en þá voru Iðnskóli Austurlands og Gagnfræðaskólinn í Neskaupstað sameinaðir í eina skólastofnun sem bar heitið Framhaldsskólinn í Neskaupstað.

Þegar ákveðið var að stefna að uppbyggingu skóla með fjölbrautasniði í Neskaupstað hófust framkvæmdir við viðbyggingu við hús Gagnfræðaskólans.

Þegar á árinu 1973 var gert ráð fyrir því að framhaldsnám á Egilsstöðum og í Neskaupstað yrði skipulagslega ein heild en nokkur verkaskipting yrði þó til staðar.þannig að á Egilsstöðum yrði megináhersla lögð á bóknám á meðan iðn- og tæknimenntun yrði sinnt í Neskaupstað. Fljótlega hófst umræða um að framhaldsskólar á Austurlandi myndu ekki starfa eftir hinu hefðbundna bekkjakerfi heldur myndu þeir starfa eftir eininga- og áfangakerfi sem þá var að ryðja sér til rúms. Talið var að eininga- og áfangakerfið myndi henta betur austfirkum aðstæðum og yrði það kerfi bæði hagkvæmara fyrir skólana og gæfi kost á meiri fjölbreytni í námi en bekkjakerfið.

Árið 1977 var tekið upp eininga- og áfangakerfi í Gagnfræðaskólanum í Neskaupstað og þá hóf skólinn samvinnu við fjölbrautaskóla á landinu sem byggðu starfsemi sína á því kerfi. Gerður G. Óskarsdóttir, skólastjóri Gagnfræðaskólans, tók mikinn þátt í að móta eininga- og áfangakerfið. Þegar Menntaskólinn á Egilsstöðum tók til starfa var gert samkomulag um að allt framhaldsnám á Austurlandi yrði samræmt. Skyldi samræmingin felast í eftirfarandi fjórum þáttum: Í fyrsta lagi að tekið yrði upp samræmt námskerfi í öllum skólum sem byðu upp á framhaldsnám. Í öðru lagi að komið yrði á fót stjórnunarnefnd sem í ættu sæti skólastjórar og áfangastjórar skólanna auk fræðslustjóra umdæmisins. Í þriðja lagi að ráðnir yrðu deildarstjórar sem þjóna skyldu öllum skólunum og í fjórða lagi að ráðinn yrði áfangastjóri fyrir allt framhaldsnám í landshlutanum.

Skipulag framhaldsnáms á Austurlandi vakti athygli og var jafnvel gengið svo langt að rætt var um „Framhaldsskóla Austurlands“ vegna hins mikla samstarfs sem skólunum var ætlað að hafa sín á milli.

Stjórnunarnefnd framhaldsnáms á Austurlandi hélt sinn fyrsta fund sumarið 1979 og sátu hann skólastjórendur allra þeirra skóla sem buðu upp á nám á framhaldsskólastigi í landshlutanum. Það voru Menntaskólinn á Egilsstöðum, Gagnfræðaskólinn í Neskaupstað, Iðnskóli Austurlands, Heppuskóli á Höfn, Alþýðuskólinn á Eiðum og Seyðisfjarðarskóli.

Störf stjórnunarnefndarinnar var allbreytilegt næstu árin. Stundum var það markvisst og mikið en á öðrum tímum bar minna á því. Eitt af verkefnum stjórnunarnefndarinnar var útgáfa blaðsins Einingar sem gegndi meðal annars því hlutverki að fjalla um starfsemi skólanna og kynna námsframboð þeirra. Með tíð og tíma fækkaði skólunum sem aðild áttu að Stjórnunarnefndinni. Iðnskóli Austurlands og Gagnfræðaskólinn í Neskaupstað sameinuðust í Framhaldsskólann í Neskaupstað og framhaldsdeildir grunnskólanna lögðust af. Inn í samstarfið komu hins vegar Hússtjórnarskólinn á Hallormsstað og Framhaldsskóli Austur – Skaftafellssýslu sem stofnaður var 1987.

Að því kom að starfsemi stjórnunarnefndarinnar leið undir lok en nefna ber að árið 1992 kom Samband sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi á fót samráðsnefnd fyrir framhaldsskólastigið á Austurlandi og var nefndinni ætlað að vera samráðsaðili skóla, sveitarfélaga og ríkisins um málefni framhaldsnáms í fjórðungnum. Skemmst frá að segja starfaði þessi samráðsnefnd aldrei eins og til var ætlast.

Framhaldsskólinn í Neskaupstað

Framhaldsskólinn í Neskaupstað var stofnaður árið 1981 eins og fyrr greinir með samningi á milli menntamálaráðuneytisins og Neskaupstaðar. Tók skólinn við þeirri starfsemi sem Gagnfræðaskólinn í Neskaupstað og Iðnskóli Austurlands höfðu áður sinnt og var hann skipulagður samkvæmt eininga- og áfangakerfi. Framhaldsskólinn var höfuðskóli iðn- og tæknimenntunar á Austurlandi og bauð auk þess upp á tveggja ára bóklegt nám á framhaldsskólastigi.

Tímamót urðu árið 1982 þegar framhaldsskólinn hóf að bjóða upp á verklegt nám í grunndeildum tré- og málmiðna. Grunndeildirnar voru nýjung á sviði framhaldsnáms á Austurlandi og til að koma þeim á fót þurfti verknámsaðstöðu og kennslubúnað. Sú leið varð fyrir valinu að taka verkstæði verknámskennaranna á leigu. Vissulega voru verkstæði þeirra heldur þröng fyrir þessa starfsemi en kennslan sem nemendur fengu reyndist afar góð. Kennsla í grunndeild rafiðna hófst síðan við skólann haustið 1984 og fékk hún húsnæði í bóknámshúsi skólans.

Fyrsti nemendahópurinn í grunndeild rafiðna haustið 1984 ásamt Sveini Ó. Elíassyni kennara.

Fyrir utan grunndeildirnar var markvisst unnið að eflingu skólans á fjölmörgum sviðum. Lögð var áhersla á að efla bókasafn og í byrjun árs 1985 var tölvuveri komið á fót. Tölvuverið var búið tólf tölvum og voru það fyrirtæki í Neskaupstað sem kostuðu tölvukaupin.

Fyrsti starfandi skólameistari Framhaldsskólans var Ólafur Hr. Sigurðsson en hann gegndi starfinu á meðan Gerður G. Óskarsdóttir var í námsleyfi. Ólafur sinnti starfinu til áramóta 1981 – 1982 en þá kom Gerður á ný til starfa. Gerður lét síðan af störfum árið 1983 og þá var Smári Geirsson ráðinn skólameistari.

Tölvuveri var komið upp í Framhaldsskólanum í Neskaupstað árið 1985 og þá hófst tölvukennsla.

Framhaldsskólinn í Neskaupstað starfaði í stuttan tíma eða frá árinu 1981 til ársloka 1985. Auk þess að sinna kennslu á framhaldsskólastigi annaðist skólinn kennslu efstu bekkja grunnskólastigsins þannig að skólinn var í reynd tvískiptur og voru gjarnan álíka margir nemendur á framhaldsskólastigi og á grunnskólastigi. Framhaldskólinn rak heimavist í svonefndu Sigfúsarhúsi fyrir 12 nemendur og húsnæðismiðlun að auki fyrir þá aðkomunemendur sem ekki fengu inni á vistinni. Mötuneyti fyrir nemendur var síðan til staðar í félagsheimilinu Egilsbúð.

Undirbúningur stofnunar VA

Samkvæmt þeim lögum sem giltu á starfstíma Framhaldsskólans í Neskaupstað greiddi ríkið allan kostnað við uppbyggingu bóknámsskóla eða menntaskóla en einungis 60% stofnkostnaðar og 50% rekstrarkostnaðar þeirra skóla sem buðu upp á kennslu á iðn- og starfsnámsbrautum eða fjölbrautaskóla. Eins og fram hefur komið stóð Neskaupstaður eitt sveitarfélaga að uppbyggingu og rekstri Framhaldsskólans í Neskaupstað ásamt ríkinu þrátt fyrir að skólanum væri ætlað að þjóna öllu Austurlandi. Með kröfum um aukið verknám jókst mjög kostnaður við uppbyggingu og rekstur á sviði iðnnáms og sífellt erfiðara var fyrir eitt sveitarfélag að standa undir þeim hlut sem sveitarfélögum var ætlað að sinna samkvæmt lögum. Auk þessa kváðu lög á um það að ef sveitarfélög í tilteknum landshluta stæðu saman að skóla sem byði upp á iðnmenntun þá kæmi bygging heimavistar við skólann að öllu leyti í hlut ríkisins.

Í byrjun árs 1984 ritaði skólameistari Framhaldsskólans í Neskaupstað stjórn Sambands sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi bréf þar sem farið var fram á að sambandið kannaði möguleikana á því að sveitarfélög í landshlutanum stæðu saman að uppbyggingu og rekstri kjarnaskóla iðn- og tæknimenntunar í kjördæminu. Bent var á í þessu sambandi að annars staðar á landinu hefði það gerst að sveitarfélög hefðu bundist samtökum og staðið sameiginlega að uppbyggingu slíkra skóla sem starfræktir væru með fjölbrautasniði.

Samband sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi tók þessu erindi vel. Fjallað var um það á aðalfundi sambandsins árið 1984 og samþykkt samhljóða að vinna að því að öll sveitarfélög í kjördæminu kæmu að uppbyggingu og rekstri kjarnaskóla iðn- og tæknimenntunar í fjórðungnum.

Allt árið 1984 og megnið af árinu 1985 var unnið að því að öll sveitarfélög í fjórðungnum kæmu að uppbyggingu og rekstri Framhaldsskólans í Neskaupstað ásamt ríkinu. Kjörin var nefnd til að vinna að framgangi málsins og voru starfsmenn hennar skólameistari Framhaldsskólans og Einar Már Sigurðarson skólafulltrúin í Neskaupstað. Í upphafi voru allar sveitarstjórnir í landshlutanum heimsóttar og fjallað ítarlega um málið með þeim. Þá var efnt til sérstakra kynningarfunda á öllum átta þjónustusvæðum sambandsins og sátu þá kynningarfundi auk skólameistara og skólafulltrúa framkvæmdastjóri sambandsins, formaður sambandsins, fræðslustjóri Austurlands og fulltrúar viðkomandi þjónustusvæðis í stjórn sambandsins.

Sú hugmynd að öll sveitarfélög á Austurlandi stæðu saman að kjarnaskóla iðn- og tæknimenntunar í landshlutanum hlaut góðar undirtektir og á aðalfundi Sambands sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi árið 1985 var samstarfssamningur þeirra um uppbyggingu og rekstur skólans samþykktur samhljóða. Samkvæmt samningnum skyldi skólinn bera heitið VA og var honum ætlað að starfa með fjölbrautasniði. Í kjölfarið var síðan gerður samningur á milli sveitarfélaganna og ríkisns um að VA tæki við því hlutverki sem Framhaldsskólinn í Neskaupstað hafði gegnt og eins að hann myndi nýta húsnæði og búnað Framhaldsskólans

Einn mikilvægasti þátturinn í samningnum á milli sveitarfélaganna og ríkisins um stofnun VA var sá að með honum var lagður grunnurinn að byggingu heimavistar sem ríkið myndi kosta að öllu leyti.

Sérhvert sveitarfélag í Austurlandskjördæmi tók fyrir samninginn sem samþykktur hafði verið á aðalfundi Sambands sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi um stofnun VA og samþykkti hann fyrir sitt leyti. Sveitarfélögin sem samþykktu samninginn voru 34 talsins en fyrir lá að eitt sveitarfélagið, Helgustaðahreppur, yrði sameinað Eskifjarðarkaupstað fljótlega og því var ekki talin ástæða til þess að það samþykkti samninginn. Snemma á árinu 1986 var fyrsta skólanefnd VA kjörin og skipuðu hana ellefu fulltrúar sem komu fá öllum þjónustusvæðum Sambands sveitarfélaga í Austurlandskjördæmi.

Verkmenntaskóli Austurlands (VA)

Í byrjun árs 1986 tók VA til starfa og þótti ýmsum sérstakt að skólinn skyldi skipta um nafn á miðju skólaári. Framhaldsskólinn í Neskaupstað hafði lokið sínu þarfa hlutverki og ný og öflugri stofnun leyst hann af hólmi. Á fyrstu önn VA voru um 140 nemendur sem stunduðu framhaldsnám við skólann og að auki annaðist skólinn kennslu þriggja efstu grunnskólabekkjanna í Neskaupstað þannig að heildarnemendafjöldi var um 250. Að stundakennurum meðtöldum störfuðu 22 kennarar við skólann. Frá þessum tíma hefur VA eflst og þroskast sem framhaldsskóli en á árunum 1997 – 1999 færðust grunnskólabekkirnir úr VA í Nesskóla og má segja að VA hafi þá fyrst orðið hreinræktaður framhaldsskóli.

Jákvæðar breytingar hafa svo sannarlega átt sér stað hjá VA frá því hann hóf störf fyrir 40 árum. Hér verða nokkrar þeirra nefndar sem allar hafa skipt mjög miklu máli fyrir starfsemina:

• Fljótlega eftir að ákvörðun um stofnun VA lá fyrir var framkvæmdum við hina nýju bóknámsbyggingu haldið áfram og smíði hennar lokið.
• Þegar ákvörðun var tekin um að byggja nýtt íþróttahús í Neskaupstað var ákveðið að breyta gamla íþróttahúsinu í verkkennsluhús. Kennsla í málmiðngreinum hófst í húsinu um áramót 1995 – 1996 og ári síðar hófst þar kennsla í tré- og rafiðngreinum. Verkkennsluhúsið olli þáttaskilum í starfsemi skólans því með tilkomu þess var unnt að bjóða upp á verknámsaðstöðu eins og hún gerðist best. Síðar var byggt við verknámshúsið til að bæta kennsluaðstöðuna enn frekar.

Málin rædd við vígslu verknámshússins árið 1997.

• Skólinn hóf að bjóða upp á kennslu í grunndeild háriðna haustið 1998. Til ársins 2005 fór kennslan fram samstarfi við Iðnskólann í Hafnarfirði.
• Strax og VA hafði verið stofnaður hófst barátta fyrir byggingu heimavistar við skólann en eins og fyrr segir kváðu lög á um að ef sveitarfélög stæðu saman að starfsemi verknámsskóla skyldi ríkið kosta slíka byggingu að öllu leyti. Baráttan bar fljótt árangur og hófust byggingarframkvæmdir þegar á árinu 1987. Fyrri áfangi byggingarinnar var tekinn í notkun árið 1990 en í honum voru 15 herbergi með rými fyrir 30 nemendur auk eldhúss, mötuneytis og húsvarðaríbúðar. Síðari áfanginn með rými fyrir 30 nemendur til viðbótar var tekinn í notkun árið 1995. Með tilkomu heimavistarinnar var unnt að bjóða öllum aðkomunemendum upp á gott húsnæði.

Byggingaframkvæmdir við fyrri áfanga heimavistar VA hófust árið 1987 og var sá áfangi tekinn í notkun árið 1990.

• Fyrstu starfsárin bauð skólinn upp á tveggja ára nám á helstu bóknámsbrautum rétt eins og Framhaldsskólinn í Neskaupstað hafði gert. Fljótlega var farið að vinna að því að skólinn gæti útskrifað stúdenta á félagsfræðibraut og náttúrufræðibraut og náðist það markmið árið 1992. Í fyrstu voru stúdentarnir útskrifaðir í samvinnu við Menntaskólann á Egilsstöðum en árið 1997 fékk skólinn heimild til að útskrifa stúdenta á eigin vegum. Með tímanum fjölgaði mjög þeim brautum sem nemendur gátu lokið stúdentsprófi á.
• Námið við skólann varð sífellt fjölbreyttara. Nefna má sem dæmi að þegar skólinn hafði starfað í tuttugu ár voru námsbrautir við skólann fjórtán talsins og enn átti þeim eftir að fjölga. Þá hefur skólinn tekið þátt í tilraunaverkefnum eins og fjarnámi fyrir sjómenn og starfsnámi áliðna.
• Skólinn hóf að bjóða upp á meistaranám fyrir iðnsveina á árinu 1997 og fljótlega var unnt að leggja stund á mikinn hluta þess náms í gegnum fjarkennslubúnað en slíkur búnaður var fyrst notaður af skólanum árið 1998.
• Sífellt hefur verið unnið að því að bæta kennslubúnað skólans og í því sambandi ber að þakka fyrirtækjum fyrir mikilvægan stuðning.
• Farskólinn á Austurlandi starfaði á árunum 1998 – 2001 en skólinn var samstarfsverkefni VA og Atvinnuþróunarfélags Austurlands. Farskólinn efndi til margvíslegra námskeiða víða um Austurland og annaðist VA skipulag þeirra. Mikil áhersla var lögð á að bjóða upp á námskeið fyrir iðnaðarmenn, starfstólk heilbrigðisstofnana og fólk sem sinnti umönnunarstörfum. Alls hélt Farskólinn um 430 námskeið og munu um 3200 manns hafa sótt þau. Fræðslunet Austurlands leysti Farskólann að miklu leyti af hólmi en allir framhaldsskólarnir á Austurlandi stóðu saman að því.

Á þeim 40 árum sem VA hefur starfað hefur hann útskrifað 1832 nemendur af rúmlega 40 námsbrautum. Sem dæmi má nefna að 162 hafa lokið námi í húsasmíði, 115 í málmiðngreinum og 54 í rafiðnum. Þá hafa 133 lokið námi á sjúkraliðabraut og 168 hafa lokið námi skólaliða. Fjölmargir hafa lokið stúdentsprófi og má nefna að 143 hafa lokið slíku námi á náttúrufræðibaut og 214 á félagsfræðibraut. Staðreyndin er sú að VA hefur boðið upp á ótrúlega fjölbreytt nám sem komið hefur að góðum notum í austfirsku samfélagi.

Útskriftarhópur vorið 1996 ásamt Einari Má Sigurðarsyni skólameistara. Nemendur útskrifuðust með stúdentspróf, úr iðnnámi og átta nemendur úr sjúkraliðanámi.

Töluvert breytilegur nemendafjöldi hefur lagt stund á nám í VA frá einum tíma til annars enda er námsframboð skólans breytilegt á milli skólaára og jafnvel á milli námsanna. Þá er einnig aðsókn að einstökum námsbrautum mismikil frá ári til árs. Oft hefur verulegur hluti nemenda ekki verið í fullu námi og eins hefur hluti nemenda lagt stund á fjarnám. Fjöldi nemenda á heimavist er einnig mismikill og hefur heimavistarnemendum fækkað eftir að Norðfjarðargöng voru tekin í notkun árið 2017.

Eins og fyrr greinir var Smári Geirsson fyrsti skólameistari VA en hann gegndi starfinu frá ársbyrjun 1986 til loka skólaársins 1986 – 1987. Eftir það hafa eftirtaldir gegnt starfinu: Albert Einarsson (1987 – 1993 og 1994 – 1995), Einar Már Sigurðarson (1993 – 1994 og 1995 – 1996), Helga M. Steinsson (1996 – 2001 og 2002- 2008), Jóhann G. Stephensen (2001 – 2002), Olga Lísa Garðarsdóttir (2008 – 2012), Þórður Júlíusson (2012 – 2013), Elvar Jónsson (2013 – 2018), Lilja Guðný Jóhannesdóttir (2018 – 2021), Hafliði Hinriksson (2021 - 2022), Eydís Ásbjörnsdóttir (2022 – 2024) og Birgir Jónsson frá árinu 2024.

Nú hefur VA starfað í 40 ár og gegnt afar veigamiklu hlutverki á sviði framhaldsnáms á Austurlandi. Sérstaða skólans felst í því að vera kjarnaskóli iðn- og tæknimenntunar í landshlutanum en auk þess býður skólinn upp á fjölbreytt nám á framhaldsskólastigi og hefur námsbrautunum fjölgað verulega á starfstíma hans. Ávallt hefur VA lagt áherslu á að nýta vel þætti sem einkenna skólann; nemendafjöldi er ekki meiri en svo að mögulegt er að bjóða upp á persónulega og góða þjónustu og stoðþjónusta af öllu tagi er eitt af aðalsmerkjum skólastarfsins. Skólinn er þekktur fyrir að taka tillit til einstaklingsbundinna þarfa nemenda.

Góð tengsl við atvinnulífið er einn af þeim þáttum sem VA hefur ávallt lagt áherslu á. Skólanum hefur verið ljóst að námsframboð þarf að vera í góðu samræmi við þarfir atvinnulífsins á Austurlandi og fyrirkomulag náms þarf að henta þeim sem sækja sér þá menntun sem skólinn býður upp á. Fjarnám verður sífellt sjálfsagðari kostur með aukinni tækni. Enn þarf að vinna markvisst að því að efla verkmenntun í landinu og þar gegnir VA mikilvægu hlutverki á sínu starfssvæði.

VA hefur skilað hlutverki sínu með sóma á starfstíma sínum. Þörf fyrir skólann mun án efa aukast í samfélaginu og því blasir við að framtíð hans er skínandi björt.

Höfundur: Smári Geirsson